Κυριακή, 08 Ιουλίου 2018 15:20

Διονύσης Μαλλούχος: Αυτό είναι το δικό μου soundtrack του καλοκαιριού

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Κύριε Μαλούχο, υπάρχει μια μουσική που σημάδεψε κάποιο από τα καλοκαίρια σας; 

Όνειρο ζωής και ξεχωριστή τιμή για κάθε μουσικό, είναι να μοιραστεί την τέχνη του κάτω από τον Παρθενώνα, με τους απαιτητικούς θεατές του Φεστιβάλ Αθηνών να συρρέουν στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, θεσμό και χώρο συνυφασμένους με τα καλοκαίρια μας εδώ και δεκαετίες.

Όνειρο που έγινε πραγματικότητα για μένα, πρώτη και ξεχωριστή φορά, τον Ιούλιο του 1993 με τη συμμετοχή μου στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών: ήταν μια παραγωγή που φιλοξένησε στο Ηρώδειο μια από τις πιο φημισμένες ορχήστρες δωματίου, την Franz Liszt από τη Βουδαπέστη, σε δυο βραδιές. Στην πρώτη, σολίστ ήταν ο θρύλος του φλάουτου παγκοσμίως για τον 20ο αιώνα, ο Γάλλος Jean-Pierre Rampal, που καθήλωσε (και) με την περίφημη Badinerie του J.S.Bach και στη δεύτερη, την επόμενη μέρα συνέπραξα με τα 17 έγχορδα της Franz Liszt Chamber Orchestra στο 1ο Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα εγχόρδων, έργο 35 του Ντμίτρι Σοστακόβιτς, με συμπαραστάτη στην τρομπέτα -που παίζει πρωτεύοντα ρόλο στο συγκεκριμένο έργο-, τον φίλο και εξαιρετικό μουσικό Νίκο Ξανθούλη.

Το κοντσέρτο θα παιζόταν χωρίς μαέστρο, κάτι που είχε αυξήσει ακόμα περισσότερο τα επίπεδα της... αδρεναλίνης μας, παρότι είχαμε επισκεφτεί, λίγες μέρες πριν, την όμορφη Βουδαπέστη για την αρτιότερη προετοιμασία της συναυλίας, μετά από πρόσκληση της ορχήστρας. Η θερμή τους φιλοξενία, το ανεπιτήδευτο της καλλιτεχνικής τους υπεροχής, η χαρά να μοιράζεσαι σπουδαία μουσική με χαμογελαστούς ανθρώπους που σου μίλαγαν για την πρόβα που έκαναν εκεί, στο ίδιο πιάνο, δυο μέρες πριν, με τον σταθερό τους συνεργάτη τον πιανίστα -σύμβολο Σβιατοσλάβ Ρίχτερ, καθώς και οι μεγάλες ποσότητες somlói galuska που καταναλώσαμε παραδουναβίως, σίγουρα βοήθησαν στο τελικό αποτέλεσμα. Η μουσική του σημαντικού ρώσου συνθέτη κατέκλυσε το ρωμαϊκό Ωδείο και τη σκέψη μας, συγκλονιστικές στιγμές και μνήμες, νότες που καθορίζουν και χειροκροτήματα που σημαδεύουν κυριολεκτικά τις ζωές μας!

Με τη μουσική να χρωματίζει πάντα το καλοκαίρι μας, συνοδεύοντας τα ταξίδια μας σε δρόμους, πλοία, παραλίες και κορφοβούνια, προ(σ)καλώντας συναυλίες σε τόπους ειδυλλιακούς, με το Τρίτο Πρόγραμμα να προτείνει ραδιοφωνικά και να μας παρασύρει, όπως πάντα, σε ακροάσεις αναπάντεχα όμορφες και όμορφα αναπάντεχες, ένα καλοκαίρι με νότες που συνδυάζονται αρμονικά ή/και συμπληρωματικά με εικόνες, με ήχους που συνδιαλέγονται με χρώματα και αρώματα όπως γράφει ο Μπωντλαίρ, από το ξημέρωμα που... βιάζεται, μέχρι τη νύχτα που έρχεται διονυσιακή ή ατμοσφαιρική, ανάλογα με τη διάθεσή μας, πάντα η μουσική είναι εκεί, δύναμη και σύντροφος.

Από το Summertime του George Gershwin, μέχρι το 2ο Βαλς της 2ης Τζαζ Σουίτας του Ντμίτρι Σοστακόβιτς (ακουγόταν και στην ταινία Μάτια Ερμητικά Κλειστά του Κιούμπρικ) και από το Καλοκαίρι (4 Εποχές ) του Antonio Vivaldi, μέχρι τα Τζιτζίκια (2013) της Κατερίνας Φωτεινάκη. Από το οποιοδήποτε Νυχτερινό για πιάνο του μεγάλου Πολωνού Frederic Chopin, μέχρι το Κάιρο (1989) του Στάμου Σέμση και από τη Νύχτα Μαγικιά του Μίκη Θεοδωράκη με το Επτάηχον και τη μέτζο σοπράνο Θεοδώρα Μπάκα, μέχρι τα τάνγκο του Αργεντίνου Astor Piazzolla. Από το παιχνιδιάρικο Golliwogg's Cakewalk που ολοκληρώνει την πιανιστική Παιδική Γωνιά του Claude Debussy (ακούστηκε και αρχές Ιουλίου 2018, στο πλαίσιο του τετραήμερου αφιερώματος που έκανε το Φεστιβάλ Αθηνών στον ανανεωτή της μουσικής, στο Ωδείο Αθηνών), μέχρι την προσωπική επιλογή του καθενός μας που τη μοιράζεται με φίλους και αγαπημένους.

Η Μουσική μας περιμένει. Και αυτό το καλοκαίρι!

Του Περικλή Δημητρολόπουλου

   * Ο Διονύσης Μαλλούχος είναι μουσικός και ραδιοφωνικός παραγωγός.

 

ΑΠΕ ΜΠΕ