Δευτέρα, 06 Μαρτίου 2017 22:48

ΚΑΠ: Ο ρόλος των ενισχύσεων και άλλες προκλήσεις στη Σύνοδο των υπουργών Γεωργίας

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Την ανάγκη ανάπτυξης νέων χρηματοδοτικών εργαλείων για την ενίσχυση της συμμετοχής και της ρευστότητας στη γεωργία επεσήμανε μεταξύ άλλων  στη Σύνοδο του Συμβουλίου Υπουργών Γεωργίας- Αλιείας ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Βαγγέλης Αποστόλου, στο πλαίσιο της πρώτης  επίσημης συζήτησης για την ΚΑΠ μετά το 2020.

Η Σύνοδος πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 6 Μαρτίου και στη διάρκειά της ιδιαίτερα απασχόλησε το καθεστώς των ενισχύσεων με τον Ελληνα υπουργό να αναφέρει μεταξύ άλλων πως: «Κρίνεται απαραίτητη η διατήρηση των αποσυνδεδεμένων ενισχύσεων και η ενίσχυση του ρόλου των συνδεδεμένων ενώ δεν θα συμφωνούσαμε σε καμία περίπτωση σε περαιτέρω μεταφορές πόρων από τον πρώτο πυλώνα στο δεύτερο».  

Παρουσιάζοντας τις  αρχικές παρατηρήσεις της ελληνικής πλευράς ο υπουργός επεσήμανε πως η νέα ΚΑΠ θα πρέπει να ανταποκριθεί στην πρόκληση για την ηλικιακή ανανέωση του αγροτικού πληθυσμού και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Η πλήρης παρέμβαση του κ. Αποστόλου έχει ως εξής:

«Αγαπητοί  Συνάδελφοι, Κύριε Πρόεδρε,

Θεωρούμε ότι στη νέα περίοδο η ΚΑΠ πρέπει πρωτίστως να διατηρήσει τα βασικά χαρακτηριστικά του τίτλου της, δηλαδή να είναι τόσο Κοινή όσο και Αγροτική. 

Επίσης είναι απαραίτητη ευελιξία καθώς οφείλει να ανταποκρίνεται περισσότερο στις ιδιαιτερότητες και διαφοροποιημένες στοχεύσεις κάθε κράτους-μέλους κατά την εφαρμογή της.

Αυτή η θέση μας απαντά σε ένα βαθμό και στο ερώτημα σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να οργανωθεί ο διάλογος για το μέλλον της ΚΑΠ. Χωρίς καθόλου να υποτιμούμε τον ρόλο και την άποψη της κοινωνίας των πολιτών, εκτιμούμε ότι εξ ίσου σημαντικός είναι ο ενδελεχής διάλογος σε όλα τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με στόχο πάντα την εμβάθυνση του κοινοτικού κεκτημένου. 

Παράλληλα η ΚΑΠ πρέπει να είναι αρκούντως ισχυρή και εύρωστη ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί σε νέες προκλήσεις μεταξύ άλλων:

*την ηλικιακή ανανέωση του αγροτικού πληθυσμού, τη διατήρηση και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, 

*την ενίσχυση της παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας του αγροτικού τομέα και της οικονομίας της υπαίθρου, 

*την παραγωγή επαρκών, ασφαλών και ποιοτικών τροφίμων,

*την προώθηση της τεχνολογικής καινοτομίας.

*την παραμονή του πληθυσμού στις μειονεκτικές περιοχές και η στήριξη του γεωργικού επαγγέλματος,

*την προστασία ευαίσθητων τομέων και προϊόντων με Γεωγραφική Ένδειξη

*την ενίσχυση της θέσης των γεωργών στην αλυσίδα διατροφής

*την παροχή δημοσίων αγαθών και η διαχείριση των προβλημάτων που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή, 

Η σειρά με την οποία αναφέρθηκα στις προκλήσεις δεν είναι τυχαία αλλά ανταποκρίνεται στις δικές μας προτεραιότητες. Διότι μόνο με την ηλικιακή ανανέωση του αγροτικού πληθυσμού και την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά, τόσο τις υπόλοιπες προκλήσεις, όσο και το μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας, θέμα ιδιαίτερα ευαίσθητο στις χώρες νότου. 

Και βέβαια, για την υλοποίηση των παραπάνω είναι αναγκαία η επαρκής χρηματοδότηση της ΚΑΠ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πρέπει τουλάχιστον να διασφαλιστεί ο υφιστάμενος προϋπολογισμός. 

Παράλληλα πρέπει να αναπτυχθούν τα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία, ιδιαίτερα σοβαρά και αναγκαία για την ενίσχυση της ιδίας συμμετοχής και της ρευστότητας στην γεωργία. 

Πως όμως μπορεί να γίνει πιο αποτελεσματική και αποδοτική  η ΚΑΠ; το ερώτημα αυτό απασχολεί και εμάς και αναδεικνύεται από μια σειρά ζητήματα που τίθενται. 

Κρίνεται απαραίτητη η διατήρηση των αποσυνδεδεμένων ενισχύσεων και η ενίσχυση του ρόλου των συνδεδεμένων ενώ δεν θα συμφωνούσαμε σε καμία περίπτωση σε περαιτέρω μεταφορές πόρων από τον πρώτο πυλώνα στο δεύτερο. 

Η ανάπτυξη της ανθεκτικότητας και η διαχείριση κινδύνου, δεν μπορεί να είναι γενικόλογη. Συνδέεται στενά ως έννοια, με τον ορισμό της κρίσης. Το ισχύον πλαίσιο αποζημιώσεων είναι ανεπαρκές, όμως τα προβλήματα που προέκυψαν για τον αγροτικό τομέα από το ρωσικό εμπάργκο ανέδειξαν νέα ερωτήματα ως προς τι συνιστά «κρίση» όπως και σε ποιο βαθμό οι αναγκαστικές αποταμιεύσεις των ίδιων των αγροτών θα πρέπει να  «αποζημιώνουν» γενικώς παρενέργειες οι οποίες δημιουργούνται από ευρύτερες πολιτικές αποφάσεις π.χ. εξωτερικής πολιτικής. 

Το ερώτημα το οποίο τίθεται αναφορικά με την επανεξισορρόπηση μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου πυλώνα της ΚΑΠ, κατά την άποψη μας, θα μπορούσε να συζητηθεί μόνο υπό το πρίσμα της καλύτερης στόχευσης και διαχείρισης των δυο πυλώνων ώστε να βελτιωθεί η επιδιωκόμενη συμπληρωματικότητά τους.

Σε κάθε περίπτωση, η ανταλλαγή απόψεων και μάλιστα όταν υπάρχει το χρονικό περιθώριο για ενδελεχή συζήτηση, είμαι βέβαιος ότι θα έχει μόνο θετικά αποτελέσματα.

Ευχαριστώ»