Με δική του αντιπροσωπεία συμμετείχε το μπλόκο της Μεσσηνίας στη σύσκεψη της Πανελλαδικής Επιτροπής Μπλόκων, που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 10 Ιανουαρίου στη Νίκαια της Λάρισας, στο πλαίσιο του πανελλαδικού συντονισμού των αγροτικών κινητοποιήσεων.
Σύνταξη: eforigi
Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, η στάση του μπλόκου Μεσσηνίας ταυτίζεται πλήρως με τη γραμμή που έχει χαράξει η Πανελλαδική Επιτροπή Μπλόκων, η οποία προβλέπει αφενός τη συμμετοχή σε διάλογο με την κυβέρνηση και αφετέρου την κλιμάκωση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων, με στόχο την ικανοποίηση των αιτημάτων του αγροτικού κόσμου.
Όπως επισημαίνεται, το μπλόκο της Μεσσηνίας συνεχίζει να βρίσκεται σε πλήρη συντονισμό και συσπείρωση με την Πανελλαδική Επιτροπή Μπλόκων, υπογραμμίζοντας ότι η δύναμη του αγώνα βρίσκεται στην οργάνωση και τη συλλογική δράση. «Στεκόμαστε όλοι μαζί σαν ένα μπλόκο και συνεχίζουμε δυναμικά τον δίκαιο αγώνα μας», αναφέρεται χαρακτηριστικά, με τους εκπροσώπους των αγροτών να δηλώνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις.
Η ανάρτηση των αγροτών του μπλόκου Μεσσηνίας στα κοινωνικά δίκτυα: «Στο κρύο και στη βροχή, αλλά όρθιοι»
«Είμαστε στο κρύο και στη βροχή. Όχι μόνο κυριολεκτικά, αλλά και μεταφορικά. Στεκόμαστε εκτεθειμένοι, χωρίς προστασία, ενώ γύρω μας χτίζονται λόγια κούφια και υποσχέσεις που δεν κρατούν ούτε όσο ένα σύννεφο. Μας κοροϊδεύουν μες στα μάτια μας. Και το ξέρουν ότι το ξέρουμε. Κι όμως, συνεχίζουν.
Δεν είναι άγνοια. Είναι επιλογή. Είναι η συνήθεια της εξουσίας να θεωρεί πως η κόπωση θα μας λυγίσει, πως η ανασφάλεια θα μας κάνει να σκύψουμε το κεφάλι. Πως, στο τέλος, θα πούμε “δεν πειράζει” και θα κάνουμε πίσω. Αλλά κάνουν λάθος.
Γιατί, παρά το κρύο, προχωράμε. Παρά τη βροχή, δεν σταματάμε. Όχι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή είναι αναγκαίο. Δεν υπάρχει δικαιολογία να κάνουμε πίσω όταν ξέρουμε ότι αυτό που ζούμε δεν είναι φυσικός νόμος, αλλά αποτέλεσμα αποφάσεων. Όταν η αδικία δεν είναι ατύχημα, αλλά σύστημα.
Το να κάνεις πίσω σημαίνει να αποδεχτείς ότι αυτή είναι η θέση σου. Ότι αξίζεις λιγότερα. Ότι πρέπει να συμβιβαστείς με το ελάχιστο και να ευχαριστείς κι από πάνω. Αυτό, όμως, δεν είναι ρεαλισμός· είναι παραίτηση. Και η παραίτηση είναι το πιο πολύτιμο δώρο σε όσους μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα.
Το μπροστά δεν είναι σύνθημα. Είναι στάση ζωής. Είναι η απόφαση να μην συνηθίσουμε το άδικο, να μην κανονικοποιήσουμε την προσβολή, να μην βαφτίσουμε “αναγκαιότητα” την εκμετάλλευση. Είναι το πείσμα να διεκδικούμε, ακόμα κι όταν μας λένε ότι δεν γίνεται, ότι δεν είναι η ώρα, ότι “υπάρχουν χειρότερα”. Ναι, υπάρχουν χειρότερα. Και ακριβώς γι’ αυτό δεν σωπαίνουμε.
Η ιστορία δεν γράφεται από όσους περίμεναν καλύτερες συνθήκες. Γράφεται από όσους στάθηκαν στο κρύο και στη βροχή και είπαν “ως εδώ”. Από όσους προχώρησαν χωρίς εγγυήσεις, αλλά με αξιοπρέπεια. Από όσους δεν ζήτησαν άδεια για να απαιτήσουν το αυτονόητο.
Πάμε μπροστά. Όχι γιατί δεν φοβόμαστε, αλλά γιατί δεν δεχόμαστε να ζήσουμε γονατιστοί. Και αυτό, ό,τι κι αν πουν, δεν μπορούν να μας το πάρουν».
