Με μεγάλο ενδιαφέρον επιστρέφει το 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Πελοποννήσου 21 – 30 Νοεμβρίου στην Καλαμάτα και σε 15 ακόμη πόλεις σε όλη την Πελοπόννησο, με ταινίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, καλεσμένους, σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα. Μέσα από το πρόγραμμα της φετινής διοργάνωσης, το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ «Leontari» μιλά για το ζήτημα της επιστροφής του σιδηροδρόμου στην Πελοπόννησο και τους ανθρώπους που βάζουν τα δυνατά τους για το όφελος των κατοίκων και την αναγέννηση των εγκαταλελειμμένων σταθμών.
Η ταινία θα προβληθεί στην Καλαμάτα στις 26 Νοεμβρίου στις 16:30, παρουσία συντελεστών της ταινίας αλλά και της Ελληνοελβετικής Επιστημονικής Πρωτοβουλίας.
Maurice dietziker, σκηνοθέτης ταινίας Leontari
- Γιατί επιλέξατε το τρένο και το Λεοντάρι για το ντοκιμαντέρ σας;
Η αρχιτεκτονική και η ιστορία είναι δύο θεματικές που πάντα με ενδιέφεραν. Το συγκεκριμένο ζήτημα ήρθε στην αντίληψή μου από τον καθηγητή B. Scholl, μέσω της Ελληνο-Ελβετικής πρωτοβουλίας για την επανεκκίνηση του σιδηροδρόμου στην Πελοπόννησο.
Σε συνεργασία με την Ειρήνη Φρεζάδου, ανακαλύψαμε μαζί την προσωπική της σχέση με το θέμα καθώς και το όραμά της. Η ιδιαίτερη σχέση της με τον σταθμό «Λεοντάρι» καθόρισε την βασική τοποθεσία της ταινίας μας καθώς και τον τίτλο.
- Γιατί να επιλέξει ο θεατής να δει το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ;
Η ταινία μας μιλά για τη δύναμη και το θάρρος που χρειάζεται για να ονειρεύεσαι. Το να δίνεις φωνή σε αυτά τα όνειρα διαμορφώνει ενεργά το μέλλον. Το κοινό μπορεί έτσι να εμπνευστεί και να δει πως θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα, όταν τα τρένα θα επιτρέψουν στην Πελοπόννησο.
Είναι μια καλή ευκαιρία να δει το κοινό την ταινία στην Καλαμάτα, τόσο κοντά στο μέρος όπου δημιουργήθηκε.
- Ποιο συναίσθημα μένει στη θέα ενός ρημαγμένου σιδηροδρομικού σταθμού και ενός εγκαταλελειμμένου παλιού, ιστορικού βαγονιού;
Έκπληξη. Ενδιαφέρον. Έμπνευση.
Αρχικά ήταν περίεργη η κατάσταση των κτιρίων. Τι είχε συμβεί; Κάποιο σταθμοί ήταν σε καλύτερη κατάσταση από άλλους. Γνωρίζαμε ότι τα δρομολόγια είχαν διακοπεί από το 2011, αλλά κάποια μέρη φαίνονταν εγκαταλελειμμένα για πολλά περισσότερα χρόνια.
Σίγουρα με μάγεψε η ατμόσφαιρα του χώρου. Ο κάθε σταθμός και το κάθε βαγόνι είχε τη δική του μοναδική ιστορία. Ο χρόνος ήταν σαν να είχε σταματήσει. Τελικά με έκανε να θέλω να κοιτάξω προς το μέλλον. Να οραματιστώ το σιδηρόδρομο με όλες του τις δυνατότητες.
- Τελικά θα γυρίσουν πάλι τα τρένα στην Πελοπόννησο;
Αυτό που έμαθα από την εμπειρία μου στην Ελλάδα είναι ότι είναι σημαντικό να μιλάμε γι’ αυτές τις ιδέες. Αν μπει ως προτεραιότητα τότε τα τραίνα θα επιστρέψουν. Είναι σίγουρα δύσκολο να προσδιορίσουμε το πότε.
Αν εμπιστευτούμε την Ειρήνη Φρεζάδου, την πρωταγωνίστριά μας τότε θα επιστρέψουν σύντομα. Ένα καλό πρώτο βήμα, είναι ότι οι προσπάθειες επανενεργοποίησης έχουν επικεντρωθεί στο δρομολόγιο Κόρινθος – Ναύπλιο.
Ειρήνη Φρεζάδου
Αρχιτέκτων-Πολεοδόμος
Μέλος Δ.Σ. ΕΛΛΕΤ
Συντονίστρια της ελληνοελβετικής επιστημονικής πρωτοβουλίας για την επαναλειτουργία του Σιδηροδρόμου στην Πελοπόννησο
- Γιατί επιλέξατε το τρένο και το Λεοντάρι για το ντοκιμαντέρ σας;
Ο φιλέλληνας ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου ΕΤΗ Ζυρίχης Bernd Scholl, ο οποίος ξεκίνησε το 2015 την ελληνοελβετική επιστημονική πρωτοβουλία για την επαναλειτουργία του Σιδηροδρόμου στην Πελοπόννησο, πρότεινε στον σκηνοθέτη της ταινίας Maurice Dietziker, να γυρίσει μία ταινία για το τρένο στην Πελοπόννησο. Ως επιστημονική συντονίστρια της ελληνοελβετικής πρωτοβουλίας, δέχθηκα με χαρά να συμμετάσχω στο σκηνοθετικό εγχείρημα.
Τον Οκτώβριο 2024, ο Maurice, η Nora και ο Kilian (η ομάδα της ταινίας), επισκέφθηκαν διάφορους Σιδηροδρομικούς Σταθμούς στην ανατολική Πελοπόννησο: Άργος, Μυκήνες, Ναύπλιο, Μύλοι, Λεοντάρι, Χράνοι. Αποφάσισαν να κάνουν τα γυρίσματα στους Σιδηροδρομικούς Σταθμύς του Λεονταρίου και των Μύλων. Αργότερα, κατά τη διάρκεια ενός zoom meeting, διηγήθηκα στον Maurice μία πολύ προσωπική μου, συγκινητική στιγμή, την σιωπηλή υπόσχεση που έδωσα το 2016 στο πανέμορφο, ερειπωμένο αλλά πεισματικά όρθιο, κτήριο του Σιδηροδρομικού Σταθμού Λεονταρίου.
Στεκόμουν δακρυσμένη μπροστά του, και υποσχέθηκα ότι θα κάνω τα πάντα για να ξαναζωντανέψει, για να ξανασφυρίξει το τρένο στην Πελοπόννησο. Ο Maurice και η ομάδα του συγκινήθηκαν με την ιστορία και αποφάσισαν ότι αυτό θα είναι το θέμα της ταινίας τους.
- Γιατί να επιλέξει ο θεατής να δει το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ;
Είναι μία μικρή τρυφερή, συγκινητική ταινία για μία Υπόσχεση που πρέπει να δώσουμε όλοι, σαν πρόσωπα - ενεργά μέλη μίας κοινωνίας που κλυδωνίζεται, ότι θα υπερασπιστούμε μέχρι τέλους το περιβάλλον και τον πολιτισμό της χώρας μας. Αυτός είναι σήμερα ο αληθινός πατριωτισμός!! Πρέπει να αντιμετωπίζουμε την προστασία και διάσωση των στοιχείων που συγκροτούν, αυτό τον τόπο, τον Μικρό, τον Μέγα, τη Φύση, τα τοπία του, την αρχιτεκτονική και πολιτιστική του κληρονομιά, απολύτως ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ!!!
Ο ιστορικός Σιδηρόδρομος της Πελοποννήσου, έργο του αείμνηστου Τρικούπη, είναι ένα μοναδικό μνημείο σιδηροδρομικής τεχνικής, αρχιτεκτονικής και βιομηχανικής κληρονομιάς, ενταγμένο με γνώση και σεβασμό στο μυθικό τοπίο που τον περιβάλλει. Αποτελεί ένα σημαντικό μέρος της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, το οποίο κινδυνεύει σήμερα να εξαφανιστεί από την αδιαφορία της πολιτείας και την εγκατάλειψη. Η αναβίωση του, που είναι και η αφορμή για τη δημιουργία αυτής της ταινίας, αφορά κάθε σκεπτόμενο ενεργό πολίτη της χώρας μας και όχι μόνο!
- Ποιο συναίσθημα μένει στη θέα ενός ρημαγμένου σιδηροδρομικού σταθμού και ενός εγκαταλελειμμένου παλιού, ιστορικού βαγονιού;
Κοιτάζοντας κάποιον από τους πανέμορφους εγκαταλελειμμένους Σιδηροδρομικούς Σταθμούς της Πελοποννήσου είναι πολλά, διαδοχικά και αντικρουόμενα τα συναισθήματα: Ένα σφίξιμο στο στομάχι, ένας βουβός λυγμός, θυμός για την αδιαφορία και την αναλγησία των αρμοδίων -αναρμοδίων, θαυμασμός και συγκίνηση μπροστά στο ερειπωμένο κτίριο -αρχιτεκτονικό θαύμα που αντιστέκεται και ελπίζει, πείσμα και απόφαση για δράση, σφιγμένα δόντια και ΥΠΟΣΧΕΣΗ ότι θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για να ξαναζωντανέψει.
Κοιτάζοντας ένα εγκαταλελειμμένο ιστορικό βαγόνι, έρχεται ο απόηχος όλων αυτών των στιγμών που το ζωντάνεψαν. Ήχοι, βλέμματα, σιωπές, χέρια που αγγίχτηκαν στα παράθυρα, αποχαιρετισμοί, υποσχέσεις που σκόρπισαν στον άνεμο με το σφύριγμα του τρένου…
- Τελικά θα γυρίσουν πάλι τα τρένα στην Πελοπόννησο;
Ως συντονίστρια της ελληνοελβετικής επιστημονικής πρωτοβουλίας σάς δηλώνω υπεύθυνα ότι τεχνικά και οικονομικά είναι απολύτως εφικτή η σταδιακή επαναλειτουργία του τρένου. Σύμφωνα με το επιτυχημένο πρότυπο των ελβετικών σιδηροδρόμων μετρικού εύρους (Rhätische Bahn), μπορεί να λειτουργήσει για επιβατική και τουριστική χρήση, να αποτελέσει μοχλό κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης για τα ορεινά και ημιορεινά χωριά, να αποσυμφορήσει τις πόλεις (Ναύπλιο, Καλαμάτα) και τους τουριστικούς προορισμούς από τηνκυκλοφορία των ΙΧ οχημάτων και κατ’ επέκταση από την ηχητική και περιβαλλοντική ρύπανση. Μπορεί να είναι απολύτως ανταγωνιστικό σε χρόνο με το ΙΧ, εφόσον οι συρμοί μπορούν να κινηθούν με 90 - 120 χλμ/ώρα.
Η υφιστάμενη ιστορική γραμμή είναι στο μεγαλύτερο μέρος της σε πολύ καλή κατάσταση, εφόσον έχουν δαπανηθεί πρόσφατα 130 εκατομμύρια ευρώ για την ανακαίνιση της, και σε δεύτερο χρόνο (για οικονομικούς λόγους) μπορούν να τρέξουν συρμοί τελευταίας τεχνολογίας (τρένα υδρογόνου, μπαταρίας). Εμείς έχουμε ήδη κάνει μία πρώτη εκτίμηση για τη βιωσιμότητα της επαναλειτουργίας του πρώτου τμήματος, Κόρινθος - Ναύπλιο και είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε με την απαραίτητη μελέτη σκοπιμότητας μόλις λάβουμε την εντολή, και τη χρηματοδότηση από το Υπουργείο Μεταφορών. Το κόστος της μελέτης σκοπιμότητας είναι μόνο 280.000 ευρώ!!!
Το μόνο που λείπει είναι η πολιτική βούληση!! Αυτό αποτελεί και το μοναδικό εμπόδιο μέχρι στιγμής για να ξανασφυρίξει το τρένο στην Πελοπόννησο. Σήμερα, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις, είναι πάνδημο το αίτημα των πολιτών της Πελοποννήσου για να ξανασφυρίξει το τρένο τους.
Σήμερα, η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ καλά νέα για τον Σιδηρόδρομο!
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με το τρένο της Πελοποννήσου!
English:
11th Peloponnisos International Doc Film Festival is back 21 to 30 November in Kalamata and 15 other towns in Peloponnese, with films from all over the world, guest directors, seminars and educational programs. We are talking about the film “Leontari” that is going to be screened in Kalamata on the 26th of November at 16:30 and it follows an architect and the Greek-Swiss collaboration for the reactivation of the train in the Peloponnese. The Swiss director Maurice Dietziker talks about his experience of the now dormant station and shares Eirini Frouzadou’s hope and conviction for the future of the region with the trains back in action. The plans for better and quicker transport and the people working for it are surely inspiring and it is really close to Kalamata anyway, affecting the town as well.
Ξεφυλλίστε το Go On #37
